Сулҳу ваҳдат ду арзиши бунёдӣ мебошанд, ки таъмини суботи сиёсӣ, рушди иқтисодӣ ва пешрафти фарҳангиро кафолат медиҳанд. Дар Тоҷикистон, ин мафҳумҳо пас аз имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ 27 июни соли 1997 ба таври расмӣ эътироф гардиданд.

 

Дар таърихи ҳар як миллат лаҳзаҳо ва шахсиятҳое ҳастанд, ки сарнавишти онро барои наслҳои оянда тағйир медиҳанд. Барои миллати тоҷик, чунин шахсияти барҷаста ва тақдирсоз Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошад.

 

Ҷумҳурии Тоҷикистон пас аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шӯравӣ бо таъсири қувваҳои бадхоҳ ва беруна ба гирдоби оташи ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ кашида шуд. Миллати тоҷикро мусибати сахт дучор гашт. Мардум пароканда гашта, гурӯҳҳои даргир бо ҳамдигар ҷангу ҷидол намуда, манфиатхоҳон бошанд ба хотири манфиати худ бо ҳар роҳу восита байни мардум ихтилоф меангехтанд.